Çiçek, bitkilerin üreme organını taşıyan bölümüdür. Bitkilerin meyvesi çiçeklerle birlikte gelişir, zamanla çiçek dökülür, fakat meyve olgunlaşır, tohumları meydana getirir. Çiçeklerin gördüğü iş bütün bitkilerde aynıdır.(bknz çeşitli çiçekler)
Ama renk, yapı, şekil bakımından birbirlerinden büyük farklar gösterirler. Süs bittileri ise,çiçeklerinin güzelliği dolayısıyla, evlerde, bahçelerde yetiştirilir. Okumaya devam et Çiçek Hakkında Bilgi
BESİNLER
Yağlar — Enerji sağlayan besinlerin başında gelir. En yüksek kalori veren yiyeceklerden biridir. Hayvan yağları (tereyağı, içyağı, kaymak gibi) ve bitki yağları (ayçiçeği, susam, zeytin, mısır, fındık, ceviz gibi) diye ikiye ayrılır. Yağlar, yanınca bileşimleri değiştiği için sindirim (hazım) bakımından güçlük doğurabilirler. Okumaya devam et BESİNLER
YER YILI ŞİDDETİ ÖLÜ SAYISI
Meksika 1985 8,1 10.000 kişi
Guatemala 1976 7,5 22.778 kişi
Peru 1970 7,8 66.794 kişi
Şili 1939 8,3 28.000 kişi
Fas 1960 5,9 12.000 kişi
Cezayir 1980 7,7 11.000 kişi
İtalya 1908 7,5 110.000 kişi
İtalya 1915 7,5 29.980 kişi
Türkiye 1999 7,4 17.118 kişi
Türkiye 1939 8,0 32.962 kişi
Ermenistan 1939 8,9 25.000 kişi
İran 1990 7,7 50.000 kişi
İran 1968 7,3 12.100 kişi
İran 1978 7,8 15.000 kişi
İran 1962 7,3 12.230 kişi
Türkmenistan 1948 7,3 110.000 kişi
Tacikistan 1907 8,1 19.800 kişi
Pakistan 1935 7,5 30.000 kişi
Hindistan 1905 8,6 19.000 kişi
Hindistan 2001 7,7 19.988 kişi
Hindistan 1991 6,3 10.000 kişi
Nepal 1934 8,4 10.700 kişi
Çin 1974 8,0 20.000 kişi
Çin 1933 7,4 10.000 kişi
Çin 1927 8,3 200.000 kişi
Çin 1920 8,6 200.000 kişi
Çin 1932 8,0 70.000 kişi
Çin 1976 8,0 242.000 kişi
Çin 1975 7,4 10.000 kişi
Japonya 1923 8,3 143.000 kişi
Japonya 2011 8,9 15,828 kişi
Endonezya 1917 7,4 15.000 kişi
kaynak: http://tr.wikipedia.org
DEPREM HAKKINDA BİLGİ
Yer kabuğunun, çok kısa bir süre içinde, birdenbire ve şiddetle sarsılmasına deprem denir. Yerin içindeki çeşitli olaylar, depremlere yol açar. Bugüne kadar depremlerin önceden bilinmesini sağlayacak bir yol bulunamamıştır. Bu yüzden, birdenbire olduğu ve çoğunlukla da can ve mal kaybıyla sonuçlandığı için insanlar depremden çok korkarlar. Şiddetli depremler sırasında, gök gürültüsüne benzer sesler duyulur. Deprem başlarken, yerden uğultular gelir. Hayvanlar garip sesler çıkararak koşuşurlar. Korkunç uğultu ve gürültüler birden şiddetlenir ve yer fırtınaya tutulmuş gibi sallanmaya başlar. Eşyalar düşer, duvarlar çatlar. Sarsıntının şiddetine göre, bacalar yıkılır, yapılar temelinden çöker. Bazı şiddetli depremler denizlerin altına ya da insan oturmayan bölgelere rastladığı için zararsız geçiştirilir. Yeryüzünde, her yıl sayısız deprem olur. Bunların çoğu insanlar tarafından duyulmaz; özel araçlarla kaydedilir. Okumaya devam et DEPREM HAKKINDA BİLGİ
Marmara bölgesinde bir ilimizdir. Kuzeyinde Marmara denizi, doğusunda Bursa ve Kütahya, güneyinde Manisa ve İzmir, batısında Çanakkale ve Ege denizi vardır. Yüz ölçümü , 14.292 km², nüfusu 1.152.323 (2010 sayımına göre). İl merkezinin yüzölçümü 1.454 km2, nüfusu 662.199, belediye sınırları içindeki nüfusu 468.077’dir. İl toprakları düz bir ova biçimindedir. Zeytin ve zeytinyağı bakımından başta gelir.
Susurluk çayı ve Kocaçay, Gönen çayı ve çeşitli dereler il topraklarını sular. Doğuda Alaçam dağları, güneyde Madra dağları, batıda Kazdağı, orta kesimde Çataldağı yer alır. İç taraflarda kara, kıyılarda deniz iklimi görülür. Genellikle iklim ılık, yağış yeterli, topraklar çok verimlidir.
Kasaplık hayvanlardan karaman, dağlıç ve kıvırcık koyunları çok beslenir. Yününden yararlanmak için de Merinos koyunu yetiştirilir. Balıkesir balıyla ünlüdür.
Linyit, borasit, simli kurşun, demir, bakır, mika madenleri işletilmektedir. Dokuma, çimento, tuğla kiremit, un fabrikaları, dericilik ve demir çelik atölyeleri vardır.
Balıkesir’in bulunduğu çevrede sırasıyla Frikyalılar, Lidyalılar, Persler, Makedonyalılar, Romalılar, Bizanslılar egemen olmuşlardır. Şehir XI. yüzyılda Bizanslılardan Selçuklulara geçmiş, Selçuklu devleti son bulunca, bu topraklarda Karesi Beyliği kurulmuştu. Balıkesir, Orhan Bey zamanında Osmanlı topraklarına katılmıştır.
Balıkesir’in merkez ilçesiyle birlikte 19 ilçesi vardır:
AYVALIK, Ege denizi kıyısında verimli bir bölgede kurulmuş güzel bir şehirdir. Yüzölçümü 266 km2, nüfusu 2009 sayımlarına göre 62,460 kişidir. Ayvalık’ta zeytinyağı, sabun, gliserin ve reçine fabrikaları vardır. İç turizmin önemli merkezlerinden biridir.
BALYA, ilin batısında, engebeli bir bölgedir. Yüzölçümü 1.234 km2, 27. 178 ‘dir. Başlıca gelir kaynağı hayvancılıktır. 2 beldesi 43 köyü vardır.
BANDIRMA, Marmara kıyısında önemli bir limandır. Yüzölçümü 690 km2, nüfusu 120,753 ‘dür. İlçe toprakları çok verimlidir. Tütün, zeytin, tahıl yetiştirilir; meyvecilik, hayvancılık yapılır. 2 bucağı 40 köyü vardır.
BİGADİÇ, ilin güney kesimindedir. Yüzölçümü 977 km2, nüfusu 2008 yılı resmi nüfus ise 35.353 dır. İlçe topraklarında pamuk, susam, tütün gibi endüstri bitkileri yetiştirilir. Dağlar meşe, karaçam, ardıç ormanlarıyla kaplıdır. 1942’de bir deprem ilçede çok zarara sebep olmuştur İskeleköy Beldesi ve 69 köyü vardır.
BURHANİYE, ilçe, Ege denizinden4 kmiçerde kurulmuştur. Yüzölçümü 623 km2, nüfusu 48.602 ‘dir. Ovası verimli, dağları ormanlarla kaplıdır. Başlıca gelir kaynağı zeytinlikleridir. Plajları ve içmeleriyle turistik bir bölgedir. 1 beldesi 25 köyü vardır.
DURSUNBEY, il topraklarının doğu kesimindedir. Yüzölçümü 1906 km2, nüfusu 44373’tür. İlçe toprakları genellikle dağlık ve ormanlıktır. Tarıma elverişli yerler pek azdır. 3 bucağı 103 köyü vardır.
EDREMİT, il topraklarının batısına düşer. Yüzölçümü 708 km2, nüfusu 116 343’tür. İlçe topraklarının Edremit körfezinin doğusunda kalan kesimi ovalık ve çevresi dağlıktır. Başlıca ürünü zeytindir. Her türlü tahıl, meyve, sebze yetiştirilir. 6 belediyesi 20 köyü vardır.
ERDEK, ilçe Marmara’nın güneyindeki Kapıdağ yarımadası ve onun çevresindeki adalar üzerine kurulmuştur. Yüzölçümü 260 km2, nüfusu 33 532’dir. Başlıca ürünü zeytindir. Bağcılık ve balıkçılık da yapılır. Erdek, denizinin ve plajlarının güzelliğiyle ün yapmış bir iç turizm merkezimizdir. 3 belediyesi, 20 köyü vardır.
GÖMEÇ: Gömeç Balıkesir ilinin bir ilçesidir. Burhaniye ilçesi ile Ayvalık ilçesi arasında bulunmaktadır. Zeytinyağı ile ünlüdür. Yüz ölçümü 223 km2, nüfusu 11 807’dir. Atatürk’ün silüetini andıran bir tepe ve asırlık çınarları ile meşhurdur. Ayrıca koyun sütünden yapılan ve jöle kıvamındaki yoğurdu oldukça özel bir tada sahiptir.
GÖNEN, il topraklarının kuzeyine düşer. Yüzölçümü 1 118 km2, nüfusu 73 172’dir. Toprak verimli ve sulaktır. Kaplıcaları ünlüdür. 2 belediyesi 89 köyü vardır.
HAVRAN, ilin batı kesiminde, Havran çayının suladığı verimli ova üzerinde kurulmuştur. Yüzölçümü 559 km2, nüfusu 27 918’dir. Zeytincilik, bağcılık, meyvecilik yapılır. 2 Belediyesi 25 köyü vardır.
İVRİNDİ, il topraklarının batısına düşer. Yüzölçümü 764 km2, 37 439’dur. Tahıl ekilir, hayvancılık yapılır. Dericilik ve dokumacılık yaygındır. 5 belediyesi 63 köyü vardır.
KEPSUT, ilin doğusuna düşer. Yüzölçümü 852 km2, nüfusu 25 574’dür. Tahıl, susam, haşhaş, pamuk ekilir. 1 belediyesi 63 köyü vardır.
MANYAS, ilin kuzeyine düşer. Yüzölçümü 319 km2, nüfusu 22 814’tür. Buğday, mısır, baklagiller yetiştirilir; hayvancılık yapılır. 3 belediyesi 44 köyü vardır.
Marmara İlçesi: Marmara, Güney Marmara Adaları Balıkesir ili sınırları içerisindedir ve bu adaların en büyüğü olan Marmara, Balıkesir ilinin bir ilçesidir. Marmara Adası’nı ve çevresindeki küçük adaları kapsar. Mermer kelimesinin orijini buradan gelir. Mermeri ile ünlüdür. Paşalimanı adası ise Marmara’ya değil Erdek’e bağlıdır. Yüzölçümü 110 km2, nüfusu 8236’dır Avşa, Marmara Denizi’nde, İstanbul’a gemiyle 5, deniz otobüsüyle 3 saat, Erdek’e ise gemiyle 1 saat 45 dakika uzaklıktadır. Balıkesir’in Marmara ilçesine bağlı bir yerleşim yeridir. Avşa adasının diğer adı “Türkeli” adasıdır. 3 belediyesi 6 köyü vardır.
SAVAŞTEPE, il topraklarının doğusuna düşer. Yüzölçümü 320 km2, nüfusu 19 896’dır. Küçük tarla tarımı, bahçecilik ve hayvancılık yapılır. 2 belediyesi 44 köyü vardır.
SINDIRGI, ilin güneyindedir. Yüzölçümü 1733 km2, nüfusu 39588’dir. Tahıl ve tütün yetiştirilir. 4 belediyesi 64 köyü vardır.
SUSURLUK, ilin kuzeydoğusundadır. Yüzölçümü 836 km2, nüfusu 43 107’dir. Susurluk ırmağıyla sulanan topraklarında tahıl, şekerpancarı, pamuk, tütün ve susam yetiştirilir. Borasit madeni işletilir. Bir de şeker fabrikası vardır. 3 belediyesi 44 köyü vardır.
Bilim her şeyin başında gözlemle başlar. Bilgin ortaya bazı sorular koymuştur. Gözlem bunlara bir cevap bulmak amacını güder. Bu arada başka bilginlerin aynı konuda yapmış olduğu çalışmaları inceler; onların deneylerinden yararlanmaya çalışır. Onların yarım bıraktıklarını, yetersiz kalmış olanlarını kendi yapar. Gözlemler bazen kontrol etmesi güç olan olayları izlemek şeklinde olur; yağmur, kar gibi hava olaylarını ya da kuşların göç etmesini izlemek gibi. Bazen da gözlemlerini bütünüyle kendinin yarattığı ve her şeyini kontrol edebildiği koşullarda yürütür. Bunlara deney diyoruz. Deneyler daha çok laboratuarda yapılır. Okumaya devam et Bilimsel Yöntem Ve Bilimin Tarihi
Çevremizde olup bitenleri, değişik varlıkları anlamak ve tanımak için belli bir düzen içinde ve metotlu bir şekilde toplanan bilgilerin bütünü. Yeryüzünde hiçbir şey rastlantı sonucu olmaz. Meselâ, yağmur yağması, şimşek çakması, taşın düşmesi, kuşun uçması rastgele şeyler değildir. Bunlar sık sık belirir. Okumaya devam et BİLİM HAKKINDA BİLGİ
Türkler, en eski çağlardan beri, ucuna bir ipek parçası takılarak elde tutulan ve kahramanlık gösterenleri belirten bir işaret olmak üzere bayrak kullanmışlardır. Bu işaretler daha sonra kabile ve nihayet devlet sembolü olarak kullanılmıştır. Hunların tuğ ve bayrak kullandığı, Attila’nın üzerinde kuş resmi bulunan bir bayrak kullandığı bilinmektedir. Gök Türkler üzerinde kurt başı bulunan bayrakı kullanırdı.
Çeşitli kaynaklar Kırgızların kırmızı ve yeşil bayrak kullandığını yazmaktadır. Son zamanlarda Orta Asya’da yapılan kazılarda üzerinde insan ve hayvan resimleri olan bayraklar bulunmuştur. Türkler Müslümanlığı kabul ettikten sonra kurulan bütün devletlerde tuğ ve bayrak kullanılmıştır. Gazneliler’in bayraklarında çok defa ay ve Hüma (cennet kuşu, efsanevî bir kuş) resmi olurdu, ancak asıl devlet bayrağı siyahtı. Karahanlılar’ınki kırmızı, Selçuklularınki siyahtı. Osmanlılarda devletin kuruluşundan başlayarak çeşitli bayraklar kullanılmıştır. İlk bayrakları beyazdı. XIV. yüzyılda beyaz bayrak kullanıldı. XV. yüzyılda kırmızı bayraklar kullanıldıysa da beyaz da tamamen bırakılmadı.
Bugünkü bayrağımızın ilk şekli olan kırmızı zemin üzerine beyaz ay yıldız ilk defa 1793’te kullanılmaya başlandı ve devletin resmî bayrağı oldu. Yalnız, yıldız beş köşeli değil, sekiz köşeliydi. 1850’lerden sonra beş köşeli duruma geldi.
Türk bayrağının kullanılışı ve şekli 1936’da çıkarılan bir kanunla kesin bir düzene bağlandı ve bayrağın ölçüleri belirlendi. Bayrak genel olarak sabahları 08.00’de çekilir, güneş batarken indirilir. Hafta tatilinde, ulusal bayramlarda, öteki tatil günlerinde tatilin başladığı, saatte çekilir.
Tatilin bittiği günün akşamı güneş batarken indirilir. Tatil süresince asılı kalır. Resmi binalar, T.B.M.M., polis ve jandarma karakolları, gemiler, motorlu deniz taşıtları, taşıtlar her zaman bayrak çekebilirler. Evler, dükkânlar yalnız ulusal bayramlarda bayrak asabilir. Bayrak çabuk çabuk çekilir ve ağır ağır indirilir. Askerî birlikler ve okullar bayrağı törenle çeker ve indirirler.
G Genişlik
A Ayın dış dairesinin merkezinin uçkurluğa mesafesi ½ G
B Ayın dış dairesinin çapı ½ G
C İç ve dış ay dairelerinin merkezleri arası 0,0625 G
D Ayın iç dairesinin çapı 0,4 G
E Yıldız dairesinin ayın iç dairesine mesafesi 1/3 G
F Yıldız dairesinin çapı ¼ G
U Bayrağın boyu 11/2 G
M Uçkur genişliği 1/30 G
Türk Bayrağının ölçüleri özel bir kanunla tespit edilmiştir. Ölçülerde birim bayrağın genişliğidir. Diğer ölçüler, yukarıda gösterildiği gibi, esas alınan genişliğe göre tespit edilir.
BALIK
Tatlı ve tuzlu sularda yaşayan, solungaçla nefes alan, yumurta ile üreyen omurgalı hayvanlara balık diyoruz. Balıkların büyük özelliği suda erimiş halde bulunan oksijenle solunumlarını sağlamalarıdır. Sudaki oksijeni alabilmek için, suyu ağızlarından alıp solungaçlarından verirler; bu arada sudaki oksijen kana karışır.
Balıkların üremesi yumurtlama yoluyla olur. Balina ve yunuslar balık görünüşünde oldukları halde balık değil memeli, sıcak kanlı hayvanlardır. Halbuki balıklar soğuk kanlıdır. Sürekli olarak suda yaşadıkları için, balıkların vücudu genellikle ince uzun, suda kolayca kaymayı sağlayacak biçimde olur.
Balıkların su içindeki dengesini ve hareketlerini vücutlarının çeşitli yerlerinde bulunan yüzgeçler sağlar. Her balıkta genellikle 7 yüz geç vardır. Göğüs ve karın yüzgeçleri sağlı sollu olmak üzere ikişer tanedir. Sırtta ve kuyruk altında birer yüzgeç bulunur; kuyruk da aslında bir yüzgeçtir. Balıklar vücutlarının iki tarafında, kuyrukla baş arasında bulunan kas demetleri yardımıyla kuyruk kısımlarını sağa sola kıvırarak hareket eder. Başlarını vücutlarından ayrı hareket ettiremezler. Yüzgeçler hem balığın hareketine yardım eder, hem de yüzmesini sağlar.
Deri çoğunlukla pullarla kaplıdır, bunlar evlerin çatısına döşediğimiz kiremitler gibi üst üste binmiştir. Bazı balıklarda da yalnızca korunmaya yarayan çıkıntılar bulunur. Balığın suyun içinde dolaşmasıyla ilgili başka bir özelliği de derinliğini kolayca ayarlamaya yarayan bir hava boşluğu olmasıdır; buna yüzme kesesi denir. Balık, bu kesenin içindeki havayı çoğaltıp, azaltarak suyun dibine doğru iner ya da yukarı çıkar. Kesede hava fazla olursa balık yükselir, az olunca da batar.
Balıkların ilginç yönlerinden biri kalplerinde hep kirli kan olmasıdır; bunun sebebi kalbin yalnızca pompalama işine yaraması, kanın temizlendikten sonra kalbe dönmemesidir. Kan, damarlara solungaçlardan yayılır. Solungaçlar bir takım yarıklar halindedir. İçlerini damarlar doldurmuştur; Balığın ağzını açıp kapaması sırasında gelen su solungaçları doldurur, burada suyun içindeki oksijen damarlar tarafından emilir, damarlardaki pis maddeler suya verilir. Kan böylece temizlenmiştir. Su yarıklardan çıkarak dışarı atılır.
Balıklarda duyular az gelişmiştir. Çok uzakları göremezler, ancak bazı sesleri duyabilirler. Kendilerini içinde bulundukları ortamda koruyabilecek tek duyuları dokunmadır; bazı yerlerindeki sinir uçları sudaki hareketleri çok iyi sezer.
BALIK ÇEŞİTLERİ
Balıkları 2 ana bölümde toplayabiliriz: Kemikli balıklar, kıkırdaklı balıklar:
Kemikli balıklar — İskeletleri kemiktendir. Derilerini örten pullar sert değildir. Balıkların çoğu bu gruba girer. Bunları kendi aralarında 5’e ayırabiliriz. 1 — Yüzme kesesi yemek borusuna bağlı olanlar (sazan balığı, alabalık gibi) 2 — Yüzme kesesi kapalı olanlar (morina balığı gibi). 3 — Yüzgeçleri dikenli olanlar (uskumru gibi). 4 — Solungaçları püsküllü olanlar (denizatı gibi). 5 — Üst çenesi kafa-tasma kenetli olanlar.
Kıkırdaklı balıklar — İskeletleri kıkırdaktandır. Bunları kemiklilerden ayıran özellikler şunlardır: Ağzın kafanın altında olması; kemiklilerde birbirine eşit olan kuyruktaki alt üst yüzgeçlerin bunlarda değişik uzunlukta olması. Köpekbalıkları, vatos balığı, torpil balığı bu sınıftandır. Ayrıca mersin balığı da kıkırdaklılarla kemikliler arasında özellikler gösterir; çünkü iskelet kıkırdağımsı kemikten yapılmıştır; hattâ bazı türlerinde iskelet kıkırdaktandır.
BALIK AVI ARAÇLARI
Büyük ölçüde balık avı ancak ağ kullanılarak yapılır. Balığın cinsine, suyun derinliğine göre çeşitli ağlar kullanılır.Gırgır ağı, balığın bol olduğu bölgelerde kullanılır. Ağın altına kurşun parçaları, üstüne de mantarlar bağlanmıştır. Böylece su içinde düşey durması sağlanır. Balıklar girince ağ torba gibi büzülerek gemiye çekilir.
Iğrıp ağı, gırgır ağına benzer. Ortasında bir torba vardır. Derindeki ya da deniz dibindeki balıkları avlamaya elverişlidir.
Yeldirme ağı (solungaç ağı), sık örülmüş bir ağ çeşididir. Ağa çarpan küçük balıkların solungacı ağın iplerine takılır, böylece yakalanırlar.
Serpme, sığ sularda ya da tatlısu balıkçılığında kullanılır. Çevresinde kurşun ağırlıklar bulunan çadır biçiminde bir ağdır.
BAYRAK
Bir devletin ya da milletin ayırt edici sembolüne bayrak denir. Bandıra, fors, flama, sancak da bir çeşit bayraktır. Bandıra, İtalyanca «bandeira» sözünden gelir. Yabancı gemilerin çektiği bayrak için kullanılır. Fors, bir çeşit işaret bayrağıdır. Millî bayrağın renk ve karakteri esas alınarak, cumhurbaşkanı ile amiral ve generaller için, derecelerine göre özel işaretler konarak yapılır. Cumhurbaşkanlığı forsunun sol üst köşesinde ışın saçan bir güneşin çevresinde sıralanmış 16 yıldız vardır. Bunlar tarih boyunca kurulmuş Türk devletlerini temsil eder. Flama, üçgen şeklinde ve genellikle işaret için kullanılan küçük bayraktır. Gemilerde uzaktan işaretleşmek için kullanılan küçük bayraklara da flama denir. Flamalar bazen dikdörtgen ve kare biçiminde de olur. Sancak, askerî birliklerin, özellikle alayların başında taşınan işlemeli, kenarları sırma püsküllü bir bayraktır.
Bayrak ya da bayrak yerini tutan şeyler, tarihin başlangıcından beri bütün milletlerce kullanılmıştır. İlk bayraklar alem şeklinde oluyordu. Alem madenden veya başka maddeden yapılır ve bugünkü bayrağa hiç benzemeyen bir semboldür. Eskiden ordumuzda kullanılan tuğ, şimdi de gönder (bayrağın asıldığı direk) tepesinde bazen rastlanan, minarelerin, cami kubbelerinin üstündeki hilâller birer alemdir. Asurluların alemi koşan boğa üzerinde yayını germiş bir askerdi. Sümerliler alem olarak aslan ve çeşitli efsanevî hayvanları kullanırlardı. Eski Yunanlıların alemi bir zırh parçasıydı.
